During the pandemic, I started writing and painting on proofs—images that didn’t quite meet my standards for color, contrast, and saturation.
Printing is repeating. Correcting. Starting over.
New proofs over and over—sometimes ten times—until one image is right, then we hit the big print button.
What remains are the rejected, almost-perfect proofs. It’s such a shame to throw them away. I prefer to dream on. I write, paint, and draw. I throw ink. I write with white ink.
Photography means “writing with light” in Greek. I want to bring stories to light and spread light.
For this diptych, I poured diluted white ink over two prints of Waterfall and pressed them together. The liquid left organic traces—like underground mushroom networks—and I continued to write and draw. I made more works with other inks as well. A never-ending story. What’s your story?
Tijdens de pandemie begon ik te schrijven en schilderen op proeven — beelden die net niet voldeden aan mijn eisen van kleur, contrast en verzadiging.
Printen is herhalen.
Corrigeren.
Opnieuw beginnen.
Steeds nieuwe proeven — soms wel tien keer — tot één beeld goed is, dan drukken we op de grote print knop.
Wat overblijft zijn de afgekeurde bijna goede proeven. Zonde om weg te gooien. Liever droom ik er op verder. Ik schrijf, schilder en teken. Ik gooi met inkt. Ik schrijf met witte inkt.
Fotografie betekent ‘schrijven met licht’ in het Grieks. Ik wil verborgen verhalen aan het licht brengen en licht verspreiden.
Voor dit tweeluik goot ik verdunde witte inkt over twee prints van Waterfall en drukte ze tegen elkaar. De vloeistof liet organische sporen achter — als ondergrondse paddestoelen netwerken schreef en tekende ik door. Ik maakte er nog meer ook met andere inkten. Een nooit eindigend verhaal. Wat is jouw verhaal?
During the pandemic, I started writing and painting on proofs—images that didn’t quite meet my standards for color, contrast, and saturation.
Printing is repeating. Correcting. Starting over.
New proofs over and over—sometimes ten times—until one image is right, then we hit the big print button.
What remains are the rejected, almost-perfect proofs. It’s such a shame to throw them away. I prefer to dream on. I write, paint, and draw. I throw ink. I write with white ink.
Photography means “writing with light” in Greek. I want to bring stories to light and spread light.
For this diptych, I poured diluted white ink over two prints of Waterfall and pressed them together. The liquid left organic traces—like underground mushroom networks—and I continued to write and draw. I made more works with other inks as well. A never-ending story. What’s your story?
Tijdens de pandemie begon ik te schrijven en schilderen op proeven — beelden die net niet voldeden aan mijn eisen van kleur, contrast en verzadiging.
Printen is herhalen.
Corrigeren.
Opnieuw beginnen.
Steeds nieuwe proeven — soms wel tien keer — tot één beeld goed is, dan drukken we op de grote print knop.
Wat overblijft zijn de afgekeurde bijna goede proeven. Zonde om weg te gooien. Liever droom ik er op verder. Ik schrijf, schilder en teken. Ik gooi met inkt. Ik schrijf met witte inkt.
Fotografie betekent ‘schrijven met licht’ in het Grieks. Ik wil verborgen verhalen aan het licht brengen en licht verspreiden.
Voor dit tweeluik goot ik verdunde witte inkt over twee prints van Waterfall en drukte ze tegen elkaar. De vloeistof liet organische sporen achter — als ondergrondse paddestoelen netwerken schreef en tekende ik door. Ik maakte er nog meer ook met andere inkten. Een nooit eindigend verhaal. Wat is jouw verhaal?
During the pandemic, I started writing and painting on proofs—images that didn’t quite meet my standards for color, contrast, and saturation.
Printing is repeating. Correcting. Starting over.
New proofs over and over—sometimes ten times—until one image is right, then we hit the big print button.
What remains are the rejected, almost-perfect proofs. It’s such a shame to throw them away. I prefer to dream on. I write, paint, and draw. I throw ink. I write with white ink.
Photography means “writing with light” in Greek. I want to bring stories to light and spread light.
For this diptych, I poured diluted white ink over two prints of Waterfall and pressed them together. The liquid left organic traces—like underground mushroom networks—and I continued to write and draw. I made more works with other inks as well. A never-ending story. What’s your story?
Tijdens de pandemie begon ik te schrijven en schilderen op proeven — beelden die net niet voldeden aan mijn eisen van kleur, contrast en verzadiging.
Printen is herhalen.
Corrigeren.
Opnieuw beginnen.
Steeds nieuwe proeven — soms wel tien keer — tot één beeld goed is, dan drukken we op de grote print knop.
Wat overblijft zijn de afgekeurde bijna goede proeven. Zonde om weg te gooien. Liever droom ik er op verder. Ik schrijf, schilder en teken. Ik gooi met inkt. Ik schrijf met witte inkt.
Fotografie betekent ‘schrijven met licht’ in het Grieks. Ik wil verborgen verhalen aan het licht brengen en licht verspreiden.
Voor dit tweeluik goot ik verdunde witte inkt over twee prints van Waterfall en drukte ze tegen elkaar. De vloeistof liet organische sporen achter — als ondergrondse paddestoelen netwerken schreef en tekende ik door. Ik maakte er nog meer ook met andere inkten. Een nooit eindigend verhaal. Wat is jouw verhaal?
During the pandemic, I started writing and painting on proofs—images that didn’t quite meet my standards for color, contrast, and saturation.
Printing is repeating. Correcting. Starting over.
New proofs over and over—sometimes ten times—until one image is right, then we hit the big print button.
What remains are the rejected, almost-perfect proofs. It’s such a shame to throw them away. I prefer to dream on. I write, paint, and draw. I throw ink. I write with white ink.
Photography means “writing with light” in Greek. I want to bring stories to light and spread light.
For this diptych, I poured diluted white ink over two prints of Waterfall and pressed them together. The liquid left organic traces—like underground mushroom networks—and I continued to write and draw. I made more works with other inks as well. A never-ending story. What’s your story?
Tijdens de pandemie begon ik te schrijven en schilderen op proeven — beelden die net niet voldeden aan mijn eisen van kleur, contrast en verzadiging.
Printen is herhalen.
Corrigeren.
Opnieuw beginnen.
Steeds nieuwe proeven — soms wel tien keer — tot één beeld goed is, dan drukken we op de grote print knop.
Wat overblijft zijn de afgekeurde bijna goede proeven. Zonde om weg te gooien. Liever droom ik er op verder. Ik schrijf, schilder en teken. Ik gooi met inkt. Ik schrijf met witte inkt.
Fotografie betekent ‘schrijven met licht’ in het Grieks. Ik wil verborgen verhalen aan het licht brengen en licht verspreiden.
Voor dit tweeluik goot ik verdunde witte inkt over twee prints van Waterfall en drukte ze tegen elkaar. De vloeistof liet organische sporen achter — als ondergrondse paddestoelen netwerken schreef en tekende ik door. Ik maakte er nog meer ook met andere inkten. Een nooit eindigend verhaal. Wat is jouw verhaal?
